پارسال مربع، امسال مستطیل
۱-در این بیفوتبالی و بیمیلانی، بازی یوونتوس و میلان و اینتر غنیمتی بود برای خودش. اگرچه که فکر میکنم امسال هم باید اون چیز زشت و گنده رو گوشهی تلویزیون تحمل کنیم و به جای صدای خود بازی، صدای مگس و مورچه رو بشنویم. از این به بعد باید لذت ندیدن یک فوتبال را هم به دیگر نداشتههایمان اضافه کنیم. اونور شبکهها دارند با هم رقابت میکنند در گرفتن امتیاز پخش بازیها اینور فکر میکنند چه کار کنند که مربع رو به مستطیل تبدیل کنند.
۲-و اما شبکه دو، مرحمت فرمودند حاجی آقا ده نمکی را دعوت فرموده بودند که ما از این امر بسیار خوشحال و مشعوف شدیم، گرچه موفق نشدیم تمام مصاحبه را ببینیم. اما فهمیدیم و قانع شدیم که ایشان آمده بودند که بالاخره یک جور ایی حالی ملت بفرمایند که به خدا این فیلم فقط جک نیست، فیلم بسیار سمبلیک و عرفانی و معناگراست و گرنه که سه میلیارد نفر نمیرفتند سینما. ملت ماهم که عاشق سینمای معناگرا... راستی بیست و سی با کامران نجفزاده دیشب صوتی داد. (البته که عجیب نیست)
۳-ما که از بلاگفا تکون نمیخوریم و به فکر مهاجرت هم نیستیم، اما بالاخره این مدیران هم یک تکانی به خودشان بدهند یک پیشرفتی از خودشان نشان دهند. جان شما ما از تگ خیلی خوشمان میآید. پیشنهاد خوبی هست نه؟
راستی این یک دو سه هم چیزه خوبیه!
از این دست معمولاً جایی است که تماشاگر حس میکند که دارد یک فیلم با مضمونی ترسناک میبینید و کارگردان برای هر چه بیشتر شکه کردن ببینیده قصد به کش دادن فیلم دارد. ولی در این فیلم شما از همان ابتدای فیلم که آخر فیلم هم هست، میدانید که قرار است یک فیلم ببینید با مضمونی مشخص. شما تا بیست دقیقهی آخر فیلم همه چیز را خیلی سادهانگارانه دنبال میکنید با صحنههایی که بیشتر از آنکه ترسناک باشند، چندشآور هستند. (من نمیدونم چرا در این دهه تمام عناصری که یک فیلم را باید ترسناک جلوه دهند یکی هستند حتی در فیلمهای شاخص. خون، قطعه قطعه کردن، صحنههای به شدت احمقانه، موجودات عجیب الخلقه و ... کجا رفت آن فیلمهایی مثل طالع نحس، جنگیر، روانی، درخشش و حتی سهگانه زامبی گونهی جورج رومرو عزیز ...) البته این فیلم خالی از صحنهها هراسآور نیست، که در بعضی از صحنهها ما را سر در گریبان برد و اما در زمانهای پایانی فیلم بود که با جابهجایی شخصیت ماری